علت تجربه ناموفق پارک استایرن
مدیرعامل پتروشیمی پلی استایرن گفت: ساختار اولیه پارک استایرن به این شکل بود که ۴ شرکت هیئت مدیره داشتند و این شرکتها مدیرعامل را انتخاب میکردند و اگر کار به همین شکل پیش میرفت، شاید به آن هدفی که میخواستند میرسید اما اکنون به یک مجموعهی خصولتی تبدیل شده است و با توجه به اینکه تصمیم اصلی را بخش خصولتی میگیرد، اصلا تجربهی خوبی نبوده است.

به گزارش اکونگار به نقل از انرژی پرس؛ پارک استایرن نخستین پارک شیمیایی صنعتی در ایران است که از سال ۸۸ کلنگزنی شد اما همچنان به بهرهبرداری نرسیده است. خوراک مشترک چهار پروژه مستقر در پارک، استایرن منومر تولیدی پتروشیمی پارس است.
رهبر داوودنژاد، مدیرعامل پتروشیمی پلی استایرن با اشاره به تصمیم اشتباه بخش خصولتی گفت: بخش خصولتی با تصمیم اشتباهی که در خصوص انتخاب یک پیمانکار اتخاذ کرد، حداقل سه سال پروژه را عقب انداخت؛ پروژهای که یکی از مهمترین پروژههای صندوق بازنشستگی این مجموعه بود به نتیجه نرسید. سه سال است که یک پیمانکار با بهانههای مختلف در کار تأخیر ایجاد کرده و کار پیش نمیرود. هم بخش خصوصی معضل پیدا کرده و هم خودشان که انتخاب کنندهی این پیمانکار هستند.
او درخصوص خوراک استایرن افزود: این یک خوراک انحصاری است که تولیدکنندهاش پتروشیمی پارس است. پتروشیمی تبریز هم یک بخشی از خوراک استایرن را تولید میکند و بخشی هم به عنوان سهمیه از پتروشیمی پارس دارد. این ۴ شرکتی که به عنوان پارک استایرن معرفی میشوند.
مدیرعامل پتروشیمی پلی استایرن انتخاب ادامه داد: قاعدتاً براساس مجوزهایی که شرکت ملی صنایع پتروشیمی که رگلاتور این صنعت است به این ۴ شرکت داده، هیچ کدام به مشکل خوراک نمیخورند. قاعدتاً شرکتهایی که مجوز تولید و خوراکشان را از وزارت صمت گرفتند و آنهایی که خریدشان را از بورس انجام میدهند به مشکل خوراک خواهند خورد اما شرکتهای صدف، دالاهو، انتخاب و پادجم به مشکل خوراک نخواهند خورد.
داوودنژاد با بیان اینکه تصمیمگیری درست، بهترین اتفاقی بود که میتوانست برای پارک بیفتد گفت: اگر یک پیمانکار درست انتخاب میکردیم، اگر کسی را به عنوان مدیریت این مجموعه انتخاب میشد که به صورت کاملاً مستقل نسبت به مجموعههای خودشان فعالیت میکرد، مطمئناً این طرح موفقی بود.
مدیرعامل پتروشیمی پلی استایرن انتخاب در پایان سخنان خود به پروژههای پیش روی انتخاب اشاره کرد و افزود: مجموعهی گروه انتخاب، پروژهای به نام دالاهو دارد که اواخر سال به بهرهبرداری میرسد و ظرفیت تولید ۲۰۰ هزار تن جیپیپیاس و اچآیپیاس دارد. عملاً با توجه به کیفیتی که خواهد داشت، مقاصد این تولیدات صادرات است. ما بزرگترین صادرکننده خواهیم بود ولی با توجه به نوع کیفیتمان فکر میکنیم همانند پتروشیمی انتخاب که بزرگترین تولیدکنندهی پلی استایرن انبساطی است، آن هم بزرگترین سهم بازار در کشور را خواهد داشت.